Bikepacking Γραμμένη Οξυά

 

Μετά από την φανταστική διάσχιση των Βαρδουσίων, ήρθε η σειρά της Οξυάς. Είχαμε ήδη πάρει μια γεύση και πλέον η επιλογή ήταν εύκολη. Στόχος η διάσχιση από το Γαρδίκι μέχρι το μνημείο στα Κοκκάλια την πρώτη μέρα όπου θα διανυκτερεύαμε και από εκεί επιστροφή μέσα από Πουγκάκια την επόμενη μέρα.

Έτσι Παρασκευή βράδυ ανηφορίζουμε προς το Γαρδίκι Ομιλαίων, έχοντας φορτώσει τα ogres και όλη την προίκα τους. Αυτή τη φορά φορτώθηκαν τα σαμάρια της Ortlieb και όλα ήταν τακτοποιημένα και όμορφα. Βέβαια όσο περισσότερο χώρο έχεις, τόσο περισσότερα κουβαλάς. Για άλλη μια φορά τα SUV μας ήταν ασήκωτα. Ότι έπρεπε για μια ορεινή διάσχιση δηλαδή. Αργά το βράδυ φτάνουμε στο ήσυχο Γαρδίκι όπου κοιμούνται όλοι και αποφασίζουμε να κοιμηθούμε στο αμάξι για να ξεκινήσουμε ποιο γρήγορα το πρωί. Μετά από έναν όχι και τόσο άνετο ύπνο λοιπόν, πρωινό καφεδάκι και φόρτωμα. The show begins.

Πρωϊνή ετοιμασία σε μια από τις πλατείες του Γαρδικίου

Πρωϊνή ετοιμασία σε μια από τις πλατείες του Γαρδικίου

 

Ανηφορίζοντας για το καταφύγιο

Ανηφορίζοντας για το καταφύγιο

Μετά από λίγα χιλιόμετρα άσφαλτο, ξεκινάει ο δασικός που καταλήγει στο καταφύγιο της Οξυάς. Όλη η διαδρομή είναι κυριολεκτικά πνιγμένη στην Οξιά, και λόγω εποχής τα πάντα έχουν ένα έντονο πορτοκαλί χρώμα. Η ανηφόρα είναι ήπια και σε αφήνει να απολαύσεις το τοπίο χωρίς να αφήνεις τα συκώτια σου στον δρόμο. Ευτυχώς τα άπειρα αυτοκίνητα κυνηγών που ακούσαμε κατά την διάρκεια της νύχτας δεν φαίνονται πουθενά. Μετά από λίγα απολαυστικά χιλιόμετρα φτάνουμε στο εκκλησάκι του Σωτήρος και από εκεί στην βρύση Αρβανίτη που είχαμε βρει και στην διάσχιση των Βαρδουσίων.

DSC_5653

Το εκκλησάκι του Σωτήρος, που μας φιλοξένησε το βράδυ

Το εκκλησάκι του Σωτήρος, που μας φιλοξένησε το βράδυ

DSC_5627

Μικρή στάση για φωτογραφίες και συνεχίζουμε για το καταφύγιο. Ο χώρος γύρω από το εκκλησάκι ότι πρέπει για κατασκήνωση, με ξύλινα τραπεζάκια και το παγωμένο νερό από την παρακείμενη βρύση. Ο δρόμος αρχίζει να γίνεται ποιο έντονα ανηφορικός και το δάσος οξιάς αρχίζει να αραιώνει. Ένδειξη ότι πλησιάζουμε τα αλπικά του βουνού οπότε πλησιάζουμε το καταφύγιο. Φτάνουμε στο πέρασμα που είχαμε συναντήσει ερχόμενοι από τα Βαρδούσια αλλά στρίβουμε δεξιά. Ευθεία συνεχίζει για Αρτοτίνα. Η θέα στα Βαρδούσια απίστευτη. Εκεί έχουμε και την πρώτη συνάντηση με τους κυνηγούς. Ευτυχώς από εδώ και πάνω δεν έχει τίποτα να κυνηγήσουν, οπότε λογικά δεν θα συναντήσουμε άλλους. Ο καιρός είναι ο καταλληλότερος με ελαφρύ αεράκι και απεριόριστη ορατότητα χωρίς το παραμικρό σύννεφο. Σε λίγο βλέπουμε το καταφύγιο το οποίο είναι κλειστό. Μαζί με το καταφύγιο όμως βλέπουμε και την πρώτη γερή κόντρα που μας περιμένει… Και δεν θα είναι η μόνη.

Το καταφύγιο. Φυσικά κλειστό

Το καταφύγιο. Φυσικά κλειστό

Ξεκινάνε τα δύσκολα

Ξεκινάνε τα δύσκολα

Το "μονοπάτι" από τις ροδιές των τζιπάδων

Το «μονοπάτι» από τις ροδιές των τζιπάδων

Μετά από μόλις μερικά μέτρα έντονης ανηφόρας σπρώχνοντας καταλαβαίνουμε πόσο πολύ βάρος κουβαλάμε. Προσπαθούμε κάποια κομμάτια να καβαλήσουμε το ποδήλατο αντί να σπρώξουμε αλλά το ασαφές μονοπάτι και η κροκάλα δεν το επιτρέπει. Η πρώτη κορυφή δεν αργεί να φανεί και με κάποιο ενδιάμεσο ίσιο κομμάτι φτάνουμε και σταματάμε να χαζέψουμε την θέα. Η συνέχεια της κορυφογραμμής δεν φαίνεται να έχει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία εκτός από ένα βράχινο κομμάτι πριν την κορυφή της Σαράνταινας, που μάλλον θα τραβερσάρουμε από το πλάι. Έχουμε κάνει περίπου 1 ώρα από το καταφύγιο και έχουμε ακόμα πολυυυυ δρόμο. Αρχίζουμε να κατηφορίζουμε το μονοπάτι με το ogre να κοπανάει σαν δαιμονισμένο. Πόσο πολύ μου λείπει το fox-ακι μου… Η έλλειψη ανάρτησης σε αυτή την κατηφόρα είναι σαν να δουλεύεις κομπρεσέρ. Παρόλα αυτά το απολαμβάνουμε μέχρι να αρχίσει πάλι το σπρώξιμο. Στο βάθος πλέον βλέπουμε και την Σαράνταινα.

Θέα στα Βαρδούσια από την πρώτη κορυφή

Θέα στα Βαρδούσια από την πρώτη κορυφή

Στο βάθος ο επόμενος στόχος. Κορυφή Σαράνταινας

Στο βάθος ο επόμενος στόχος. Κορυφή Σαράνταινας

DSC_5709

Κατάβαση στα αλπικά από singletrack. Φυσικά χωρίς ανάρτηση!!

Πλησιάζοντας ανακαλύπτουμε ότι η Σαράνταινα είναι αρκετά μακρυά ακόμα και ότι θα πρέπει να «σκαρφαλώσουμε¨ κάτι άλλα λοφάκια πρώτα. Η κλίση έντονη και σε συνδυασμό με το μεγάλο βάρος και τα σαμάρια κάνει το ανέβασμα αρκετά δύσκολο. Μετά τον πρώτο τοίχο ακολουθεί και άλλος και στην συνέχεια μια ωραιότατη σάρα. Εκεί το ποδήλατο χωράει με το ζόρι και αναγκαζόμαστε να περπατάμε παράλληλα πάνω από το υποτιθέμενο μονοπάτι. Η πίσω ρόδα γλιστράει συνέχεια λόγω βάρους. Έτσι και φύγει στην σάρα θα το βρούμε στην Άμπλιανη… Λίγη αδρεναλίνη παραπάνω και σιγά σιγά φτάνουμε στο τελευταίο κομμάτι πριν την Σαράνταινα. Δυστυχώς βράχινο και κακοτράχαλο. Δεν μπορούμε ούτε να σπρώξουμε το ποδήλατο. Αποφασίζουμε να ξεφορτώσουμε και να ανεβάσουμε πρώτα τα σαμάρια και μετά να γυρίσουμε για τα ποδήλατα.

DSC_5725

Bike and hike

Επιτέλους στην Σαράνταινα. Η θέα μαγική!!

Επιτέλους στην Σαράνταινα. Η θέα μαγική!!

DSC_5741

Μετά από 2 ανεβάσματα βρισκόμαστε πλέον στο κολονάκι της κορυφής. Για άλλη μια φορά η πανοραμική θέα το κάτι άλλο. Βελούχι, Βαρδούσια, Καλιακούδα. Ευτυχώς ο καιρός πεντακάθαρος, μας επιτρέπει να απολαύσουμε την θέα. Η ώρα περνάει γρήγορα και αποφασίζουμε να κατηφορίσουμε γιατί έχουμε κάνει περίπου την μισή διαδρομή και έχει ήδη μεσημεριάσει. Η κατηφόρα τώρα γίνεται στα τυφλά έχοντας αρχικά σαν σημείο προσανατολισμού το Βελούχι, και στην συνέχεια τον δασικό που έρχεται από τους Στάβλους. Η κατηφόρα τελειώνει όμως μετά από λίγο και πιάνουμε τον χωματόδρομο, ο οποίος είναι κυριολεκτικά διαλυμένος και συνεχίζουμε προς τα Κοκκάλια. Η τελευταία «κοπάνα» από την κορυφογραμμή είναι πριν την κορυφή Κοκκάλια, όπου ο δασικός φεύγει προς Πουγκάκια. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να συνεχίσουμε υποχρεωτικά προς το μνημείο. Φτάνοντας στο σημείο κάτω απο την κορυφή Κοκκάλια, αποφασίζουμε να μην συνεχίσουμε στην κορυφογραμμή αλλά να γυρίσουμε πίσω από ένα μικρό δασικό που οδηγεί στο εκκλησάκι. Ο δασικός λόγω του ότι έχει κοπεί σε κάποιο σημείο από μια ρεματιά έχει να χρησιμοποιηθεί καιρό

 

DSC_5713

 

Η κορυφογραμμή της Γραμμένης Οξυάς

Η κορυφογραμμή της Γραμμένης Οξυάς

DSC_5759

 

Και άλλο σπρώξιμο...

Και άλλο σπρώξιμο…

Στο βάθος το Βελούχι

Στο βάθος το Βελούχι

 

Advertisements

Bikepacking Βαρδούσια

Παρασκευή βράδυ και μετά απο μια «δύσκολη» εβδομάδα στο γραφείο, φορτώνουμε τα ogres στο αυτοκίνητο και ανηφορίζουμε για τον Αθανάσιο Διάκο. Έχει μείνει χρωστούμενο απο πέρσυ και ήδη αναβλήθηκε μια φορά λόγω δουλειάς, οπότε έπρεπε να το στριμώξουμε πριν καλοκαιριάσει τελείως. Βέβαια σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ο καιρός μόνο καλοκαιρινός δεν θα ήταν αλλά λίγη βροχούλα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Έτσι λέγανε οι προβλέψεις για «Πιθανότητα Βροχής». Ασθενής βροχής μάλιστα,  όχι τίποτα ιδιαίτερο. Και δεν είχαμε κανένα λόγο να μην τους πιστέψουμε. Εμείς πάντως ξεκινήσαμε έτοιμοι να μουσκέψουμε λίγο και δεν μας ένοιαζε καθόλου.  Συνοδοιπόρος σε αυτή την εξόρμηση ο «μπαρμπα Γιώργης» με το πράσινο θεριό…

Ο δρόμος άδειος και μετά απο 3 ωρίτσες περίπου πλησιάζουμε τον Αθανάσιο Διάκο. Κατά τους ντόπιους, το χωριό είναι η γεννέτηρα του Διάκου, κάτι που διεκδικεί όμως και το απέναντι χωριό η Αρτοτίνα.  Η θερμοκρασία ήδη έχει πάρει τον κατήφορο και σταθεροποιείται στους 12 μόλις φτάνουμε στο χωριό. Αρχική σκέψη ήταν να στήσουμε την σκηνή κάπου μέσα στο χωριό, αλλά πλησιάζοντας βρίσκουμε ένα ωραιότατο σκεπαστό κιόσκι δίπλα σε ένα γηπεδάκι, ούτε παραγγελία να το είχαμε κάνει.  Η κούραση της εβδομάδας και το ρυάκι που έτρεχε δίπλα στην σκηνή βοήθησαν και κοιμηθήκαμε σαν «πουλάκια».

DSC_3795

Πρωϊνό εγερτήριο και γρήγορο μάζεμα της σκηνής για να ξεκινήσουμε όσο το δυνατόν ποιο νωρίς. Το σχέδιο ήταν το εξής. Θα ανεβαίναμε Σταυρό και απο εκεί Αρτοτίνα, Γραμμένη Οξυά και θα διανυκτερεύαμε έξω απο το καταφύγιο. Την επόμενη μέρα θα επιστρέφαμε στον Αθανάσιο Διάκο περνώντας απο Ανατολή και Δάφνη κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο γύρω απο τα Βαρδούσια. Η ιδέα είχε μπεί απο μια εξόρμηση του off-roader Στο χάρτη είχα σχεδιάσει μια παράκαμψη απο ρεματιά πριν το Πλάτανο, που θεωρητικά θα μας γλίτωνε αρκετό δρόμο και υψομετρικά και θα μας έβγαζε στο δρόμο για τα Αργύρια, αλλά αυτό θα το αποφασίζαμε on field.

DSC_3801

Ανηφορίζοντας προς τον Προφήτη Ηλία

Φορτώνουμε τα θεριά και καταλαβαίνουμε ότι η ανηφόρα θα φέρει πολύ πόνο στις γαμπίτσες μας, αφού πρέπει να φτάνουν τα 25 κιλά το καθένα. Αλλά είπαμε να πάμε φουλ κομφορτ. Σκηνή, φαγητά, κατσαρόλια φουλ έξτρα. Αυτές οι μικρές ανέσεις κάνουν την διαφορά. Ξεκινάμε πριν πιάσει η ζέστη, και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε προς τον Προφήτη Ηλία έχοντας ακριβώς απο πάνω μας τις επιβλητικές κορυφές των Βαρδουσίων. Σε λίγο φαίνεται μπροστά μας του Γκιώνη το Πλάϊ και λίγο ποιο μετά η κόψη του Κόρακα. Αναρριχητικός παράδεισος.

Με καλό ρυθμό φτάνουμε στον Προφήτη Ηλία και μπαίνουμε στην αλπική ζώνη αφήνοντας πίσω μας το πυκνό δάσος.  Τελικά η ανηφόρα δεν είναι τόσο σκληρή όσο την φανταζόμουν. Ίσως απλά να έχουμε μουδιάσει απο την ομορφιά και να μην νοιώθουμε πόνο…

DSC_3807

Τα τελευταία δασωμένα κομμάτια πριν βγούμε στα αλπικά

DSC_3819

Λίγο πριν βγούμε στον Σταυρό. Έχουμε βγάλει σχεδόν όλη την ανηφόρα

DSC_3813

Φτάνοντας στον Σταυρό έχουμε την πρώτη επαφή με τα αγαπημένα μας Βαρδουσό-σκυλα. Ευτυχώς ο τσοπάνης είναι εκεί και περνάμε σχετικά ήρεμα, αφού πρώτα έρχονται να μας «αγριέψουν» λίγο. Στο πέρασμα κοιτάμε με λίγο ζήλια τα καταφύγια και τις κορυφές. Άλλη φορά, τώρα έχουμε έρθει για ποδήλατο. Αρχίζουμε να κατηφορίζουμε και μπροστά μας απλώνονται τα Μουσουνιώτικα λειβάδια. Ομορφιά που δεν μπορεί να αποτυπωθεί στον φακό αφού συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις. Εικόνες, ήχοι και μυρωδιίες ενός τοπίου που δεν έχει πραγματικά τίποτα να ζηλέψει απο τις Άλπεις.

DSC_3826

Στο βάθος το Γιδοβούνι και λίγο ποιο αριστερά οι αέρινες Σούφλες. Απο τις ωραιότερες κόψεις στην Ελλάδα μαζί με αυτή του Κόρακα. Αλλά και απο τις ποιο δύσκολες επίσης. Βλέπουμε το καρυώτικο ρέμα και στο λιβάδι δίπλα του καμιά δεκαριά τσοπανόσκυλα απο παρακείμενη στάνη. Γαυγίζουν αλλά δεν πολυασχολούνται μαζί μας ακόμα. Θα περάσουμε αναίμακτα μάλλον. Φτάνουμε στο ρέμα και περνάμε, όταν ένα απο αυτά, πιθανότατα ο αρχηγός της αγέλης, έχει περάσει το ποτάμι και μας κόβει στην ανηφόρα. Σίγουρα δεν έχει έρθει για παιχνίδι.

Προσπαθούμε ήρεμα να προχωρήσουμε αλλά με το που γυρνάμε πλάτη, ορμάει.  Προσπαθούμε με τα μπατόν και δυνατή φωνή να τον απωθήσουμε αλλά μέσα σε 5 λεπτά έχουν έρθει και οι  «φίλοι» του και μας έχουν στριμώξει γύρω στα 10-12 τσοπανόσκυλα. Για αρκετή ώρα μένουμε εκεί μην μπορώντας να προχωρήσουμε μέχρι που βρίσκεται διπλωματική λύση στην διένεξη. Βγάζω μισό τόστ και το πετάω στον αρχηγό. Μάλλον πείναγε τελικά… Τα αιμοδειψή τέρατα έγιναν κουτάβια που τσακώνονται για το τόστ. Σιγά σιγά απομακρυνόμαστε και κατηφορίζουμε για την Αρτοτίνα.

DSC_3831

Το Γιδοβούνι

Στα ριζά του Γιδοβουνίου, τεράστιοι βράχοι έχουν πέσει στον δρόμο και στην πλαγιά. Το βουνό φαίνεται να διαλύεται. Λίγο ποιο κάτω συναντάμε γκρέϊντερ το οποίο ανοίγει τον δρόμο από τις κατολισθήσεις. Ο οδηγός μας ενημερώνει ότι για 3-4 χιλιόμετρα έχουν στήσει μελίσσια μέσα στον δασικό. Αθάνατη ελληνική αυθαιρεσία. Ότι θέλει ο καθένας κάνει. Βάζουμε τα αδιάβροχα και προσπαθούμε να καλύψουμε όσο το δυνατόν περισσότερο το σώμα μας. Ευτυχώς οι μέλισσες δεν μας θεώρησαν εκλεκτό μεζέ και φτάσαμε στο ποτάμι κάτω από την Αρτοτίνα χωρίς ούτε ένα τσίμπημα.

DSC_3841

Απολαυστική κατηφόρα μέχρι την Αρτοτίνα

DSC_3839

Θεόρατοι βράχοι πεσμένοι απο το Γιδοβούνι

DSC_3861

Στο ποτάμι πριν την Αρτοτίνα

Ανηφορίζουμε για Αρτοτίνα και το πρώτο κομμάτι της διαδρομής, αυτό με την μεγάλη ανάβαση, έχει βγει πολύ εύκολα και είναι σχεδόν 2 το μεσημέρι. Αράζουμε λίγο στην πλατεία της Αρτοτίνας για ένα διπλό ελληνικό,  και ανοίγουμε τον χάρτη να δούμε πόσο μας έχει μείνει ακόμα μέχρι το καταφύγιο. Έχουμε κάνει λίγο παραπάνω απο την μισή διαδρομή, αλλά πέρα από μια κατηφόρα μετά την Αρτοτίνα, το υπόλοιπο κομμάτι είναι ανηφορικό. Ο καιρός μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν τέλειος, με αραιή συννεφιά και λίγο αεράκι, έχει αρχίσει όμως και κλείνει απειλητικά και δίνει την αίσθηση ότι θα είναι κάτι παραπάνω απο ασθενής βροχή. Δεν μας πολυνοιάζει αφού έχουμε έρθει προετοιμασμένοι ότι θα φάμε βροχούλα. Έτσι οι πρώτες σταγόνες μας πιάνουν ενώ ακόμα κατεβαίνουμε προς το ποτάμι.

Στην ανηφόρα για την Γραμμένη Οξυά είμαστε ήδη μούσκεμα, και οι λίγες σταγόνες έχουν γίνει καρέκλες και τραπέζια. Εξακολουθούμε να μην πτοούμαστε, άλλωστε ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται. Τότε εκεί που ανηφορίζουμε σιγά σιγά μέσα σε δυνατή βροχή, σκάει ένας κεραυνός στα 10-15 μέτρα μπροστά μας. Νοιώθουμε το ρεύμα να μας φτάνει σχεδόν… Με ανοιχτά gps, τηλέφωνα και αρκετό σίδερο πάνω στο ποδήλατο αρχίζω να νοιώθω σαν αλεξικέραυνο. Παρατάμε τα ποδήλατα και κατηφορίζουμε λίγο. Καθόμαστε όσο ποιο χαμηλά μπορούμε στο έδαφος πάνω στα σακίδια, αγκαλιάζοντας τα γόνατα μας. Έτσι αν μας χτυπήσει θα παρακάμψει τα ζωτικά όργανα. Θεωρητικά. Δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να το εξακριβώσουμε όμως. Η καταιγίδα σταματάει για λίγο και έρχεται άλλη ποιο δυνατή. Καταλαβαίνουμε ότι δεν έχει νόημα να μείνουμε εκεί και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς το χωριό. Όταν αρχίζουν να σκάνε πάλι κεραυνοί, μπαίνουμε σε μια στάνη και περιμένουμε. Αρχίζει να ρίχνει και χαλάζι ενώ οι κεραυνοί σκάνε πολύ κοντά. Στην επόμενη παύση καβαλάμε τα ποδήλατα και με ρυθμούς Boonen πεταλάρουμε να φτάσουμε στο χωριό. Ευτυχώς είμαστε πολύ κοντά και σε λίγη ώρα έχουμε φτάσει στην πλατεία της Γράμμενης Οξιάς.

Αποφασίζουμε να μην συνεχίσουμε για το καταφύγιο γιατί μετά το χωριό θα κινηθούμε στον αυχένα και θα είμαστε πολύ εκτεθημένοι σε νέα καταιγίδα. Βγαίνοντας απο το χωριό υπάρχει άλλο ένα κιόσκι, όπου και στήνουμε την σκηνή μας και όπως όπως απλώνουμε τα ρούχα μας που είναι όλα μούσκεμα.

DSC_3874

Το κιόσκι έξω απο την Γραμμένη Οξιά.

Η βροχή συνεχίζεται με μικρότερη ένταση και σε κάποια στιγμή βρέχει, ενώ ταυτόχρονα έχει και ένα λαμπερό ήλιο. Οι κορυφές των Βαρδουσίων αρχίζουν και παίρνουν ένα απόκοσμα όμορφο χρώμα. Ετοιμάζουμε μια ορεινή μακαρονάδα με σαλτσούλα και καθόμαστε στην «τραπεζαρία» να την απολαύσουμε. Ένας σύντομος υπνάκος μετά, σε αυτή την απόλυτη ηρεμία, θα μας ξεκουράσει και όλη η ένταση της ημέρας ή μαλλον της εβδομάδας θα εξαφανιστεί. Το βράδυ κατεβαίνουμε στο χωριό για κανένα τσιπουράκι. Η πλατεία γεμάτη κόσμο, όλων των ηλικιών και όλοι τους ιδιαίτερα φιλικοί και φιλόξενοι. Κουβεντούλα με τους ντόπιους, ερωτήσεις για την αυριανή διαδρομή και το ένα τσιπουράκι φέρνει το άλλο. Σε λίγο ξεκινάμε για το «εξοχικό» μας γιατί την επόμενη μέρα θα πρέπει να ξεκινήσουμε πρωί για να καλύψουμε την χιλιομετρική διαφορά που χάσαμε.

DSC_3890

Ομίχλη, βροχή και ήλιος μαζί σε ένα μαγικό σκηνικό.

Το πρωί καταφέρνουμε να σηκωθούμε κατά τις 7, αφού χορτάσαμε ύπνο σχεδόν 9 ώρες. Ετοιμάζουμε ένα δυνατό πρωινό με βρώμη, ξηρούς καρπούς, φρούτα, μέλι και ταχίνι και αρχίζουμε να μαζεύουμε. Η μέρα προβλέπεται δύσκολη με πολλά χιλιόμετρα, απο τα οποία πολλά ανηφορικά. Ο ουρανός είναι πεντακάθαρος με ένα ελαφρύ αεράκι αλλά με αρκετή ζέστη ήδη απο το πρωί. Αυτό σημαίνει ότι το μεσημέρι πιθανότατα θα ψηθούμε απο την ζέστη στις αναβάσεις. Φορτώνουμε και ξεκινάμε κατά τις 8 να ανηφορίζουμε προς το καταφύγιο της Οξιάς. Σε λίγο το τοπίο αλλάζει τελείως. Πανήψυλες οξιές δεξιά αριστερά του δρόμου κόβουν τον ήλιο και δημιουργούν ένα μαγικό θόλο πάνω απο τον δρόμο. Σε λίγα χιλιόμετρα συναντάμε και ένα γκρειντερ που ανοίγει τον δρόμο. Με την χθεσινή βροχή είχει κλείσει απο κατολισθήσεις. Ήπια ανηφόρα μέχρι που φτάνουμε στο καταφύγιο της Οξιάς.

DSC_3902

Αφήνοντας την Γραμμένη Οξιά και ανηφορίζοντας προς το καταφύγιο

DSC_3910

DSC_3921

Μέσα στο πυκνό δάσος απο οξιές

DSC_3922

Στάση για ανεφοδιασμό στην Βρύση του Αρβανίτη

DSC_3927

Παντού νερά…

DSC_3936

Δεν χορταίνουμε τις εικόνες γύρω μας. Σκεφτόμαστε πως θα είναι αυτό το μέρος το φθινόπωρο και κάνουμε σχέδια να το επισκεφτούμε ξανά. Η ανηφόρα τελειώνει και αρχίζει μια συνεχόμενη κατηφόρα μέσα στις οξιές μέχρι τον Πλάτανο. Ενδιάμεσα θα συναντήσουμε έναν συμπαθέστατο βοσκό και θα πάμε κανά μισάωρο μαζί προς τον Πλάτανο, μαζί με το κοπάδι του. Τον ρωτάμε για μια παράκαμψη που είχαμε σχεδιάσει πριν το Πλάτανο για Αργύρια αλλά μας αποθαρύνει οπότε συνεχίζουμε κανονικά προς το χωριό απο τον Δασικό. Οι οξιές τώρα έχουν δώσει την θέση τους σε πεύκα και το τερραίν αλλάζει σε ποιο πετρώδες. Φτάνουμε στον Πλάτανο και εκεί αποφασίζουμε να μην πάμε απο Αργύρια στα Μάρμαρα, αλλά απο την άσφαλτο και απο Κυριακοχώρι και Νικολίτσι.

Μελλοντικά projects

Πολλά βουνά ρε γαμώτο και ποιο να διαλέξεις πρώτο. Έτσι που έχει πάει και η βενζίνη τα πολύ μακρινά τρώνε ένα ελαφρύ άκυρο και προσαρμοζόμαστε στα ποιο κοντινά. Ιδέες για διασχίσεις πολυ-ήμερες, διήμερες ή μονοήμερες πολλές. Οι περισσότερες περιέχουν μεγάλες και επίπονες ανηφόρες, διανυκτέρευση κάπου υπαίθρια και επιστροφή από κάποιο άλλο δρόμο. Η επιστροφή ιδανικά θα έχει και κάποιο μονοπάτι. Κάποιες ιδέες από βουνά που έχω επισκεφτεί ποδαρικώς και θα ήθελα να πεταλάρω

  • Καλιακούδα – Απίστευτο βουνό σε ένα από τα ωραιότερα μέρη της Ελλάδας με πολλές διαδρομές και δυνατότητες. Η ανηφόρα από το Μεγάλο Χωριό  χορταστική μέχρι το καταφύγιο μέσα σε καταπράσινα τοπία. Η διαδρομή βγαίνει και μονοήμερη με επιστροφή από το μονοπάτι πίσω στο Μεγάλο Χωριό ή στην Ανιάδα. Μπορεί όμως να γίνει και διαφορετικά με διανυκτέρευση. Να ξεκινήσουμε από Ανιάδα και να κατηφορίσουμε προς Κρίκελλο, Δομνίστα. Εκεί θα πάρουμε τον δρόμο για Καστανούλα όπου θα δοκιμάσουμε το μονοπάτι της «Κωλοχτύπας» που βγάζει στα Στουρνάρα όπου και θα μείνουμε. Μπανάκι στο Πάντα Βρέχει και ύπνο σε μια από τις αρκετές καβάντζες της περιοχής. Την επομένη τρελή μα τρελή ανηφόρα μέχρι το διάσελο της Καλιακούδας στα 2000 κάτι από εκεί κατέβασμα στο καταφύγιο και πίσω στην Ανιάδα. Μπόλικα χιλιόμετρα και πολύ μεγάλη ανηφόρα την δεύτερη μέρα αλλά με μπόνους το υπέροχο μονοπάτι στην Καστανούλα. Μια ποιο light εναλλακτική είναι Μεγάλο Χωριό – Καταφύγιο – Στουρνάρα (ύπνο) και γυρισμό ασφάλτινο από Πρόδρομο και τον δρόμο που πηγαίνει παράλληλα με τον Καρπενησιώτη και καταλήγει τριπόταμα και Προυσσό.  Εδώ κάποιες πρόχειρες διαδρομές

http://ridewithgps.com/routes/1213451,

http://ridewithgps.com/routes/1213495

 

  • Βαρδούσια – Το πλέον αλπικό βουνό της Στερεάς Ελλάδας. Άγριο και επιβλητικό, η χαρά του ορειβάτη. Πέρα από τις τρομερές και ξακουστές χειμερινές διαδρομές του όμως, έχει και ωραίες χαμηλές διασχίσεις. Μια από αυτές είναι η διαδρομή Μουσουνίτσα – Αρτοτίνα. Διαδρομή του Ε4 η οποία όμως μπορεί να γίνει και από παράπλευρους δασικούς ακολουθώντας χοντρικά την ίδια πορεία. Η ανάβαση για τα καταφύγια είναι αρκετά ζόρικη αλλά μετά ισιάδι προς κατηφορικό μέχρι την Αρτοτίνα. Η διαδρομή αναγκαστικά μπορεί να γίνει απο Οκτώβρη και μετά για να μην πετύχουμε τα κοπάδια με τα σκυλιά πάνω. Η διαδρομή κρατάει χιόνι συνήθως μέχρι Μάϊο σε κανα δύο περάσματα. Βγαίνει και μονοήμερο αλλά με 70 χιλιόμετρα και περίπου 3000 υψομετρικά είναι αρκετό ζόρι αλλά καλή προπόνηση. Για ποιο χαλαρά και τουριστικά, διημεράκι με διανυκτέρευση στην Αρτοτίνα και επιστροφή την επόμενη απο Γαρδίκι, Σπερχειάδα. Και ακόμα ποιο «γεμάτη» προσθέτοντας και την  Γραμμένη Οξιά αλλά και άλλη μια μέρα.

http://ridewithgps.com/routes/1213241

 

  • Λάκμος – Αν και αρκετά μακρυά για εμάς τους Αθηναίους η περιοχή των Τζουμέρκων είναι μαγική. Συρράκο και Καλλαρύτες, από τα ωραιότερα βλαχοχώρια της Ηπείρου με μοναδικά χαρακτηριστικά που θα ζήλευαν ακόμα και τα ξακουστά Ζαγοροχώρια. Περιοχή άγρια χωρίς μεγάλη τουριστική ανάπτυξη και υποδομές, με φοβερούς ανθρώπους όμως και τοπία. Μια ιδέα για διαδρομή ήρθε από το περιοδικό Ελληνικό Πανόραμα και είναι η χωμάτινη διάσχιση του Λάκμου (Περιστέρι 2295μ). Ξεκινάμε από το Χαλίκι Τρικάλων και πιάνουμε τον δρόμο ο οποίο μας οδηγεί στους πρόποδες του Λάκμου, κάτω από την κορυφή Τσουκαρέλα, εκεί που βρίσκεται η τρίτη Δρακόλιμνη της Ελλάδας, η Βερλίγκα. Ο δρόμος μέχρι πρόσφατα τελείωνε σε μια στάνη στα 1900 μέτρα, αλλά πριν 2-3 χρόνια και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ενώθηκε χωρίς τις απαιτούμενες διαδικασίες με τον δασικό που έρχεται από το Συρράκο. Και όχι απλά ενώθηκε αλλά η «ένωση» έγινε ακριβώς μέσα από τους μαιάνδρους που σχηματίζει σε εκείνο το σημείο η πηγή του Καρβέλη η οποία ουσιαστικά είναι η πηγή από όπου ξεκινάει ο Ασπροπόταμος (Αχελώος)  καταστρέφοντας το φυσικό τοπίο. Η διανυκτέρευση μπορεί να γίνει στο οροπέδιο με σκηνή ή ακόμα ποιο χλιδάτα κατεβαίνοντας άλλα 18 περίπου χιλιόμετρα μέχρι τους Καλλαρύτες ή το Συρράκο. Μεζέδες, τσιπουράκια και ηπειρώτικη φιλοξενία και καλό ύπνο γιατί την επόμενη ο Μπάρος περιμένει. Το πέρασμα του Μπάρου είναι το ποιο ψηλό οδικό πέρασμα της Ελλάδας στα 1930 μέτρα και χωρίζει την Θεσσαλία από την Ήπειρο. Πρόσφατα ασφαλτοστρώθηκε ολόκληρη η διαδρομή από Καλλαρύτες μέχρι Ανθούσα και Χαλίκι αλλά λόγω κατολισθήσεων και του πολύ δυνατού χειμώνα ο δρόμος συνήθως χαλάει σε κάποια σημεία. Η θέα τρομερή και από το πέρασμα και λίγο πριν την Ανθούσα βρίσκεται και ο εγκαταλελειμμένος ναός της Παναγίας της Γαλακτροφούσσας ο οποίος αξίζει μια επίσκεψη. Εδώ η διαδρομή με διανυκτέρευση στην Βερλίγκα

http://ridewithgps.com/routes/1611128

 

  • Όλυμπος – Τι να πει κανείς για αυτό το βουνό. Μόνο αν κάποιος το περπατήσει και το δει από κοντά μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει Όλυμπος. Οι ποδηλατικές διαδρομές που μπορούν να βγουν στον Όλυμπο είναι πάρα πολλές αφού έχει πολλά σημεία πρόσβασης είτε απο Λιτόχωρο, είτε απο Βροντού είτε απο Κοκκινολό και Καλύβια. Διαδρομές στα χαμηλά με καταπράσινους δασικούς και τις κορυφές από πάνω μέχρι αλπικές σε υψόμετρα πάνω από 2000 μέτρα. Μια πιθανή διαδρομή είναι η ανάβαση από τα Καλύβια μέχρι το καταφύγιο ανάγκης του Χριστάκι στα 2400. Πρόκειται για μια ανάβαση «ανάθεμα» αφού σε 22 χιλιόμετρα η υψομετρική διαφορά είναι περίπου 2000 μέτρα. Διανυκτέρευση στο καταφύγιο ή σε σκηνή και την επόμενη μέρα 2 εναλλακτικές. Κατέβασμα στον Κοκκινοπλό απο το ρέμα της Σταλαγματιάς (διαδρομή του Ε4) ή σπρώξιμο μέχρι το διάσελο του Σκολιού, κατέβασμα απο το Ο2 μέχρι το καταφύγιο ανάγκης του ΚΕΟΑΧ και από εκεί Βρυσοπούλες και πίσω στα Καλύβια από άσφαλτο

http://ridewithgps.com/routes/1610755.

 

  • Χελμός – Ο Χελμός έχει το θετικό ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην Αθήνα. 3 λίμνες βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση καθώς και πολύ ωραία χωριά όπως η Περιστέρα και η Ζαρούχλα. Μια ενδιαφέρουσα διαδρομή είναι εκκίνηση από την Λίμνη Τσιβλού και ανάβαση μέχρι το χιονοδρομικό και από εκεί από δασικό στο τηλεσκόπιο του Αρίσταρχου στα 2340 στην κορυφή της Νεραϊδόραχης. Πρόκειται για αρκετά επίπονη ανηφόρα αφού σε 24 περίπου χιλιόμετρα ανεβαίνουμε 1950 μέτρα. Διανυκτέρευση εκεί αν το επιτρέπει ο καιρός γιατί εκεί πάνω τα πράγματα είναι λίγο άγρια, και την επομένη κατάβαση στην Περιστέρα και επιστροφή στην λίμνη Τσιβλού http://ridewithgps.com/routes/1213233 .

Bikepacking στην Γκιώνα

Σαββάτο πρωί και αρχίζω σιγά σιγά να ετοιμάζω το ogre και τα πράγματα που θα φορτώσω για την Γκιώνα. Τελικά αποφάσισα να μην πάρω κατσαρόλες και τηγάνια για να κερδίσω λίγο βάρος (βέβαια αντί αυτών πήρα άλλα άχρηστα τελικά πράγματα αλλά δεν έχει σημασία. Το πρόγραμμα άλλαξε και φεύγουμε αργά το μεσημέρι με σκοπό να ποδηλατήσουμε το βράδυ μέχρι το καταφύγιο και την επομένη να επιστρέψουμε όπως έχει σχεδιαστεί. Φτάνουμε λοιπόν στο καταφύγιο της Οίτης στις Βρύζες, και αρχίζουμε να φορτώνουμε τα άλογα πίνοντας στα γρήγορα ένα espressακι.

Image

τα άλογα φορτωμένα για αναχώρηση

Τα πράγματα κάθονται μια χαρά πάνω στα ποδήλατα. Θα δυσκολευτούμε λίγο με το sleeping bag του Τ. αλλά τελικά με διάφορους ιμάντες και φαντασία όλα γίνονται. Το ogre είναι ποίημα φορτωμένο και σε προϊδεάζει για μεγάλα offroad ταξίδια. Το sleeping bag στο πιρούνι, η σκηνή στην tubus vega, φαγητά, χάρτες κτλ στο frame bag και φυσικά όλα τα εργαλεία στο τσαντάκι της σέλας. Έτσι αφού μιλάμε λίγο με τον Βασίλη στο καταφύγιο ξεκινάμε με τον ήλιο να πέφτει σιγά σιγά. Τρώμε γρήγορα την άσφαλτο και μπαίνουμε στον δασικό που βγάζει στα Μνήματα. Ο δρόμος είναι φρεσκοπατημένος και ιδιαίτερα φαρδύς λόγω των φορτηγών που πηγαίνουν στα μεταλλεία. Από ότι μας είχε πει ο Βασίλης έχουν αποθρασυνθεί τελείως και έχουν βιάσει στην κυριολεξία ολόκληρο το βουνό. Πράγμα που θα ανακαλύπταμε φυσικά αργότερα.

Image

ο δρόμος προς τα μνήματα

Image

Με θέα την Πλατυβούνα

Ο ήλιος αρχίζει να φεύγει και εμείς φτάνουμε σιγά σιγά στον Κάρκανο, όπου βρίσκουμε αρκετά παρκαρισμένα αυτοκίνητα πεζοπόρων/αναρριχητών που πάνε στην Βαθιά Λάκα. Από εκεί ξεκινάμε μια έντονη ανηφόρα προς την Κριθαρόλακα. Έχει πλέον σκοτεινιάσει αλλά δεν ανάβουμε φώτα και σε λίγα λεπτά τα μάτια μας έχουν αρχίσει να συνηθίζουν το λίγο φως που ρίχνει το φεγγάρι. Η ανηφόρα επίπονη αλλά έχουμε πιάσει ένα ωραίο χαλαρό ρυθμό και ανεβαίνουμε άνετα κάνοντας κανα δυο στάσεις να απολαύσουμε την απόλυτη ηρεμία του βουνού.

Image

Κάποια στιγμή βλέπουμε στο βάθος δύο φακούς και ακούμε σκυλιά. Φανταζόμαστε ότι είναι ορειβάτες που κατεβαίνουν για κάποιο λόγο από το βουνό. Τα σκυλιά μας αγχώνουν λιγάκι αλλά τελικά αποδεικνύεται ότι είναι δεμένα στην στάνη. Έχουμε φτάσει στους πρόποδες της Πλατυβούνας, στην Κριθαρόλακα. Εδώ σύμφωνα με τον χάρτη υπήρχαν δύο εναλλακτικές λύσεις. Είτε θα πηγαίναμε περιμετρικά του βουνού, παρακάμπτοντας τον Γεροντόβραχο,  με 15-20 χιλιόμετρα επιπλέον είτε θα πηγαίναμε από ένα παλιό χωματόδρομο ο οποίος τραβερσάριζε στα ριζά της Πλατυβούνας και έβγαινε στο διάσελο. Η δεύτερη διαδρομή φαινόταν καλύτερη, δεδομένου ότι δεν είχαμε δει από κοντά καμία από τις δύο. Έτσι ξεκινήσαμε στον «δρόμο» που από τα πρώτα μέτρα μας έδειξε τις προθέσεις του. Παντού μεγάλες πέτρες και αγκάθια. Όσο μπορούσαμε να δούμε με τον φακό η κατάσταση ίδια και χειρότερη. Το ποδήλατο με το ζόρι το σπρώχναμε και για πετάλι ούτε λόγος. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε λιγάκι να δούμε τι γίνεται. Η κατάσταση ίδια με κάποια σημεία κάπως καλύτερα και τις φουρκέτες που ήταν ακριβώς κάτω από το βουνό να είναι διαλυμένες από χιονοστιβάδες και κατολισθήσεις. Εκεί ούτε σπρώξιμο. Κουβάλημα το ποδήλατο στην πλάτη και περπάτημα πάνω στα βράχια.

Image

Ολόκληρα μενίρ φράζουν το μονοπάτι και αναγκαζόμαστε να κουβαλήσουμε τα ποδήλατα

Τσεκάρουμε στο gps και η διαδρομή είναι σίγουρα αυτή απλά προφανώς έχει να ανοιχτεί χρόνια και έχει καταστραφεί από τα βράχια. Το να γυρίσουμε πίσω και να πάμε περιμετρικά τόσα χιλιόμετρα το απορρίπτουμε και αποφασίζουμε να συνεχίσουμε σιγά σιγά αφού πρόκειται ουσιαστικά για 7-8 φουρκέτες με αρκετή όμως κλίση. Μετά από κάθε φουρκέτα ανεβαίνουμε με τα πόδια ως τις επόμενες 2-3 στροφές μην τυχόν και ο δρόμος είναι τελείως κλεισμένος και πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Μετά την μέση περίπου η κούραση είναι απίστευτη και η ψυχολογία χάλια. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και κάτι σκυλιά που ακούμε στο τέλος της ανηφόρας. Σε περίπτωση που υπάρχει στάνη ακριβώς στο δρόμο θα πρέπει μέσα στην κούραση μας να «παλέψουμε» και με τα σκυλιά. Ευτυχώς στην τελευταία αναγνωριστική φτάνουμε στο διάσελο και βλέπουμε ότι η στάνη είναι ποιο πέρα και τα σκυλιά είναι πάλι δεμένα ή απλά δεν ασχολούνται. Πάμε πάλι πίσω στα ποδήλατα με καλύτερη ψυχολογία αφού το μαρτύριο τελείωσε. Ανεβαίνουμε δύσκολα τα τελευταία μέτρα και βγαίνουμε σε σεληνιακό τοπίο στο διάσελο με το φεγγάρι να βρίσκεται απέναντι μας.

Image

Έχοντας βγεί στο διάσελο της Πλατυβούνας στα 2000 μέτρα

Η κούραση είναι απίστευτη αλλά το δύσκολο θεωρούμε ότι έχει τελειώσει. Ο δρόμος μέχρι το καταφύγιο είναι ξεκάθαρος και ΜΟΝΟ κατηφορικός. Δυστυχώς με τόσο κοπάνημα έχει σπάσει η βάση του gps και δεν μπορώ να το έχω μονίμως ανοιχτό. Έτσι το βάζω στο σακίδιο και το ανοίγω στις διασταυρώσεις. Αυτές που βλέπουμε όμως…Με το λιγοστό φως θα χάσουμε 2-3 φορές τον δρόμο και θα ανεβούμε αρκετά μέτρα ανηφόρας χωρίς λόγο. Τσεκάρισμα στο gps και πάλι πίσω να βρούμε τον σωστό δρόμο. Η ώρα έχει πάει ήδη 1 και μισή και κατηφορίζουμε τον δασικό που καταλήγει στην πηγή Καρβούνη. Εκεί λέμε να στήσουμε την σκηνή μας. Ξαφνικά μετά από αρκετή ώρα καταλήγουμε σε ένα από τα πολλά μεταλλεία. Το στίγμα στο gps δείχνει ότι έχουμε φύγει λίγο από την διαδρομή και αρχίζω να ψάχνω για κάποιο μονοπάτι. Ο Τ. ξεφορτώνει και περιμένει να δούμε τι θα κάνουμε. Τελικά ο δρόμος έστριβε ανηφορικά λίγο πριν το μεταλλείο αλλά το χάσαμε. Έτσι ανηφορίζουμε πάλι για λίγο και στην συνέχεια αρχίζει μια μεγάλη και έντονη κατηφόρα για αρκετή ώρα. Διπλοτσεκάρω ότι πρόκειται για τον σωστό δρόμο γιατί κατεβαίνουμε πάρα πολύ. Ξαφνικά, λίγο πριν φτάσουμε εκεί που τελειώνει ο δρόμος σύμφωνα με το gps, ακούμε πάλι σκυλιά. Υπολογίζουμε 5-6 αλλά αυτά καταλαβαίνουμε ότι κινούνται. Όσο και να μην το θέλουμε, κάνουμε αναστροφή και ανεβαίνουμε σε ένα μικρό πλάτωμα στον δρόμο 2-3 χιλιόμετρα ποιο πάνω για να στήσουμε την σκηνή μας. Ευτυχώς μας έχει μείνει περίπου 1 λίτρο νερό οπότε δεν είναι ανάγκη να τρέχουμε βραδιάτικα να βρούμε την πηγή παρέα με τα σκυλιά. Η ώρα είναι πλέον 2:30 και πεταλάρουμε/σπρώχνουμε από τις 8 το απόγευμα.

Image

Η σκηνή τελικά στήθηκε στον δρόμο και μάλιστα με αρκετή κλίση!!!

Πέφτουμε νεκροί μέσα στην σκηνή και προσπαθούμε να κοιμηθούμε. Πρέπει να πέφτουμε σε κώμα κατά διαστήματα… Κοιμάμαι, ξυπνάω, προσπαθώ να κοιμηθώ λίγο ακόμα, χάλια ύπνος!!! Ξυπνάω ξανά και βλέπω ότι έχει ξημερώσει. Ξυπνάει και ο Τ. Ακούμε θόρυβο από αυτοκίνητο και θυμόμαστε ότι έχουμε στήσει πάνω στον δρόμο. Περνάει ένα αγροτικό μάλλον για την στάνη. Σιγά σιγά σηκωνόμαστε και ετοιμάζομαι να πάω να αναμετρηθώ με τα σκυλιά για να γεμίσω τους ασκούς μας νερό. Έχουμε αρκετή ανηφόρα για τον γυρισμό και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι… Βγαίνω από την σκηνή και το πρώτο φως τα αλλάζει όλα. Το μεγαλείο του βουνού μπροστά στα πόδια μας. Όλες οι κορυφές γύρω μας. Ξεκινάω να κατεβαίνω και φτάνω στην στάνη όπου για καλή μου τύχη βρίσκεται και ο βοσκός. Λέμε 2-3 μαλακίες και ξεκινάω να βρω την πηγή του Καρβούνη.

Χαλαρώνω λίγο στην άκρη της πηγής με θέα την Πυραμίδα και την Πλατυβούνα. Το νερό παγωμένο με ξυπνάει και αφού γεμίζω με 5 λίτρα και τους δύο ασκούς ξεκινάω για πάνω.  Αράζουμε λίγο για να φάμε τις υπέροχες μπάρες που έφτιαξα… και να ευχαριστηθούμε την θέα πριν ξεκινήσουμε την μεγάλη ανηφόρα. Μαζεύουμε τα πράγματα και σε λίγη ώρα τα ποδήλατα φορτωμένα και έτοιμα για επιστροφή. Σχεδόν έτοιμα… Ο Τ. ταλαιπωρείται να βολέψει τα πράγματα στο τιμόνι. Εχτές μέσα στο σκοτάδι μετά από τρελή κούραση το έκανε με κλειστά μάτια και  τώρα παλεύουμε και οι δύο και άκρη δεν βγάζουμε. Με τα πολλά θα  τα ψιλοβολέψουμε και θα ξεκινήσουμε για πάνω. Το πέρασμα είναι περίπου στα 2100 και είμαστε στα 1600. Θέλει τρόπο, όχι κόπο. Ευτυχώς ο ήλιος δεν έχει σκάσει ακόμα από αυτήν την πλευρά και έχει μια σχετική δροσούλα.

Κατεβαίνοντας για την πηγή

Όλα έτοιμα για αναχώρηση

Ανεβαίνοντας για το πέρασμα στα 2100. Αριστερά φαίνεται η Πυραμίδα και το διάσελο στην μέση

Φτάνουμε στο πέρασμα σχετικά ανώδυνα αφού καταφέραμε να πιάσουμε καλό ρυθμό και χωρίς πολλές πολλές στάσεις και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε από τον μοναδικό δρόμο που δείχνει ο χάρτης και το gps για να συναντήσουμε την Κριθαρόλακα. Καταφέρνουμε να μιλήσουμε με τα παιδιά τα οποία τελικά στήσανε χαμηλά την σκηνή τους γιατί δεν κατάφεραν να βρούν τον περιφερειακό δρόμο που κατεβαίνουμε. Μετά από αρκετό κατέβασμα αρχίζουν τα παρατράγουδα. Δρόμοι και διασταυρώσεις, εμφανώς πρόσφατα ανοιγμένοι, οι οποίοι δεν υπάρχουν ούτε στον χάρτη ούτε στο gps. Αρχίζουν οι μαντεψιές. Έχουμε μια γενική εικόνα για το που πρέπει να πάμε, αφού ουσιαστικά θέλουμε να κάνουμε τον γύρω του Γεροντόβραχου και να βγούμε στην Κριθαρόλακα.  Συνεχίζουμε στον δρόμο που ήμασταν ο οποίος μετά από λίγο αρχίζει να ανεβαίνει. Αν και πηγαίνει προς την σωστή κατεύθυνση, έχουμε αμφιβολίες για το αν είναι ο δρόμος που θέλουμε. Απέναντι μας βλέπουμε ένα φιδογυριστό παλιό δρόμο ο οποίος κατεβαίνει και αυτός. Συνεχίζουμε στον δρόμο που ήμαστε και φτάνουμε σε νέο όρυγμα. Περνάμε γρήγορα το σημείο γιατί από πάνω μας βρίσκονται τόνοι πέτρας/χώματος και καταλήγουμε σε αδιέξοδο στην βάση του μεταλλείου.

Η τρύπα του ορυχείου. Προς στιγμή σκεφτήκαμε να μπούμε… αλλά πρυτάνευσε η λογική και πήραμε δρόμο!!!

Τόνοι πέτρας από πάνω μας. Μεσαίο γρανάζι και ορθοπέταλο να περάσουμε στα γρήγορα από το σημείο… για να καταλήξουμε σε αδιέξοδο!!!

Σύσκεψη και η μόνη λογική λύση ήταν ένας χωματόδρομος που είχε μάλιστα και μπάρα με πινακίδα «Απαγορεύεται η είσοδος». Με αρκετές αμφιβολίες μπαίνουμε και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε και να κατηφορίζουμε. Ο δρόμος για άλλη μια φορά παρατημένος και σιγά σιγά χειροτέρευε.  Δείχνει να πηγαίνει σωστά αλλά δεν ξέρουμε αν είναι κομμένος σε κάποιο σημείο γιατί τα σημάδια δεν είναι καλά. Μετά από λίγο αρχίζει το σπρώξιμο για άλλη μια φορά, ευτυχώς για λίγο. Στο τέλος της στροφής με μεγάλη μας ανακούφιση βλέπουμε την Κριθαρόλακα, αλλά πριν από αυτή μια μεγάλη ρεματιά που πρέπει  να περάσουμε. Δεν γαμιέται θα το περάσουμε έστω και κουτρουβάλες. Δεν υπήρχε περίπτωση να ξανά ανέβουμε όλο αυτό…

Hike a bike για άλλη μια φορά. Μετά την στροφή ανακούφιση. Ο δρόμος συνδέεται με την Κριθαρόλακα.

Η ρεματιά που πρέπει να περάσουμε…

Τελευταίο κουβάλημα για σήμερα!!! Αλήθεια λέω!!!

Αφού περνάμε και την ρεματιά, κατηφορίζουμε πλέον χαλαρά προς την Κριθαρόλακα όπου θα αναγκαστούμε να σπριντάρουμε λίγο για να αποφύγουμε τα βλαμμένα τα τσοπανόσκυλα που θέλανε να γευτούνε τις ιδρωμένες γαμπίτσες μας. Μετά από λίγο θα φτάσουμε στα παιδιά που είχανε στήσει την σκηνή τους λίγο πριν τον Κάρκανο. Χαρές, πανηγύρια και παρεούλα θα κατεβούμε μέχρι τα Μνήματα και στην συνέχεια από την άσφαλτο επιστροφή στο καταφύγιο για το απέχταμπλ «τυρο-κέϊκ».  Ακολουθεί αναπλήρωση πρωτεϊνών στην Καλοσκοπή, στην ταβέρνα του Κώστα (η Κιβωτός) στην πλατεία. Η παγωμένη μπυρίτσα και μια βουτιά στην βρύση της πλατείας ότι πρέπει…

Η πρώτη εκδρομή αν και δεν πήγε ακριβώς όπως την σχεδιάσαμε για πολλούς λόγους, ήταν φούλ περιπέτεια και αδρεναλίνη. Και κάναμε και λίγο ποδήλατο. Σίγουρα θα την ξανακάνουμε αλλά τώρα που ξέρουμε θα πάμε από τον καλό δρόμο. Και κατέβασμα από την Βαθιά Λάκα.

Στην κρύα βρύση μαζί με τους υπόλοιπους

Στα μνήματα γυρνώντας στο καταφύγιο του Βασίλη

Τα άλογα ξαποσταίνουν

Και εμείς τσακίζουμε το απίστευτο «τυρο-κέϊκ» του Βασίλη

«…πότε είπαμε είναι η επόμενη εκδρομή? «