Bikepacking Βαρδούσια

Παρασκευή βράδυ και μετά απο μια «δύσκολη» εβδομάδα στο γραφείο, φορτώνουμε τα ogres στο αυτοκίνητο και ανηφορίζουμε για τον Αθανάσιο Διάκο. Έχει μείνει χρωστούμενο απο πέρσυ και ήδη αναβλήθηκε μια φορά λόγω δουλειάς, οπότε έπρεπε να το στριμώξουμε πριν καλοκαιριάσει τελείως. Βέβαια σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ο καιρός μόνο καλοκαιρινός δεν θα ήταν αλλά λίγη βροχούλα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Έτσι λέγανε οι προβλέψεις για «Πιθανότητα Βροχής». Ασθενής βροχής μάλιστα,  όχι τίποτα ιδιαίτερο. Και δεν είχαμε κανένα λόγο να μην τους πιστέψουμε. Εμείς πάντως ξεκινήσαμε έτοιμοι να μουσκέψουμε λίγο και δεν μας ένοιαζε καθόλου.  Συνοδοιπόρος σε αυτή την εξόρμηση ο «μπαρμπα Γιώργης» με το πράσινο θεριό…

Ο δρόμος άδειος και μετά απο 3 ωρίτσες περίπου πλησιάζουμε τον Αθανάσιο Διάκο. Κατά τους ντόπιους, το χωριό είναι η γεννέτηρα του Διάκου, κάτι που διεκδικεί όμως και το απέναντι χωριό η Αρτοτίνα.  Η θερμοκρασία ήδη έχει πάρει τον κατήφορο και σταθεροποιείται στους 12 μόλις φτάνουμε στο χωριό. Αρχική σκέψη ήταν να στήσουμε την σκηνή κάπου μέσα στο χωριό, αλλά πλησιάζοντας βρίσκουμε ένα ωραιότατο σκεπαστό κιόσκι δίπλα σε ένα γηπεδάκι, ούτε παραγγελία να το είχαμε κάνει.  Η κούραση της εβδομάδας και το ρυάκι που έτρεχε δίπλα στην σκηνή βοήθησαν και κοιμηθήκαμε σαν «πουλάκια».

DSC_3795

Πρωϊνό εγερτήριο και γρήγορο μάζεμα της σκηνής για να ξεκινήσουμε όσο το δυνατόν ποιο νωρίς. Το σχέδιο ήταν το εξής. Θα ανεβαίναμε Σταυρό και απο εκεί Αρτοτίνα, Γραμμένη Οξυά και θα διανυκτερεύαμε έξω απο το καταφύγιο. Την επόμενη μέρα θα επιστρέφαμε στον Αθανάσιο Διάκο περνώντας απο Ανατολή και Δάφνη κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο γύρω απο τα Βαρδούσια. Η ιδέα είχε μπεί απο μια εξόρμηση του off-roader Στο χάρτη είχα σχεδιάσει μια παράκαμψη απο ρεματιά πριν το Πλάτανο, που θεωρητικά θα μας γλίτωνε αρκετό δρόμο και υψομετρικά και θα μας έβγαζε στο δρόμο για τα Αργύρια, αλλά αυτό θα το αποφασίζαμε on field.

DSC_3801

Ανηφορίζοντας προς τον Προφήτη Ηλία

Φορτώνουμε τα θεριά και καταλαβαίνουμε ότι η ανηφόρα θα φέρει πολύ πόνο στις γαμπίτσες μας, αφού πρέπει να φτάνουν τα 25 κιλά το καθένα. Αλλά είπαμε να πάμε φουλ κομφορτ. Σκηνή, φαγητά, κατσαρόλια φουλ έξτρα. Αυτές οι μικρές ανέσεις κάνουν την διαφορά. Ξεκινάμε πριν πιάσει η ζέστη, και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε προς τον Προφήτη Ηλία έχοντας ακριβώς απο πάνω μας τις επιβλητικές κορυφές των Βαρδουσίων. Σε λίγο φαίνεται μπροστά μας του Γκιώνη το Πλάϊ και λίγο ποιο μετά η κόψη του Κόρακα. Αναρριχητικός παράδεισος.

Με καλό ρυθμό φτάνουμε στον Προφήτη Ηλία και μπαίνουμε στην αλπική ζώνη αφήνοντας πίσω μας το πυκνό δάσος.  Τελικά η ανηφόρα δεν είναι τόσο σκληρή όσο την φανταζόμουν. Ίσως απλά να έχουμε μουδιάσει απο την ομορφιά και να μην νοιώθουμε πόνο…

DSC_3807

Τα τελευταία δασωμένα κομμάτια πριν βγούμε στα αλπικά

DSC_3819

Λίγο πριν βγούμε στον Σταυρό. Έχουμε βγάλει σχεδόν όλη την ανηφόρα

DSC_3813

Φτάνοντας στον Σταυρό έχουμε την πρώτη επαφή με τα αγαπημένα μας Βαρδουσό-σκυλα. Ευτυχώς ο τσοπάνης είναι εκεί και περνάμε σχετικά ήρεμα, αφού πρώτα έρχονται να μας «αγριέψουν» λίγο. Στο πέρασμα κοιτάμε με λίγο ζήλια τα καταφύγια και τις κορυφές. Άλλη φορά, τώρα έχουμε έρθει για ποδήλατο. Αρχίζουμε να κατηφορίζουμε και μπροστά μας απλώνονται τα Μουσουνιώτικα λειβάδια. Ομορφιά που δεν μπορεί να αποτυπωθεί στον φακό αφού συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις. Εικόνες, ήχοι και μυρωδιίες ενός τοπίου που δεν έχει πραγματικά τίποτα να ζηλέψει απο τις Άλπεις.

DSC_3826

Στο βάθος το Γιδοβούνι και λίγο ποιο αριστερά οι αέρινες Σούφλες. Απο τις ωραιότερες κόψεις στην Ελλάδα μαζί με αυτή του Κόρακα. Αλλά και απο τις ποιο δύσκολες επίσης. Βλέπουμε το καρυώτικο ρέμα και στο λιβάδι δίπλα του καμιά δεκαριά τσοπανόσκυλα απο παρακείμενη στάνη. Γαυγίζουν αλλά δεν πολυασχολούνται μαζί μας ακόμα. Θα περάσουμε αναίμακτα μάλλον. Φτάνουμε στο ρέμα και περνάμε, όταν ένα απο αυτά, πιθανότατα ο αρχηγός της αγέλης, έχει περάσει το ποτάμι και μας κόβει στην ανηφόρα. Σίγουρα δεν έχει έρθει για παιχνίδι.

Προσπαθούμε ήρεμα να προχωρήσουμε αλλά με το που γυρνάμε πλάτη, ορμάει.  Προσπαθούμε με τα μπατόν και δυνατή φωνή να τον απωθήσουμε αλλά μέσα σε 5 λεπτά έχουν έρθει και οι  «φίλοι» του και μας έχουν στριμώξει γύρω στα 10-12 τσοπανόσκυλα. Για αρκετή ώρα μένουμε εκεί μην μπορώντας να προχωρήσουμε μέχρι που βρίσκεται διπλωματική λύση στην διένεξη. Βγάζω μισό τόστ και το πετάω στον αρχηγό. Μάλλον πείναγε τελικά… Τα αιμοδειψή τέρατα έγιναν κουτάβια που τσακώνονται για το τόστ. Σιγά σιγά απομακρυνόμαστε και κατηφορίζουμε για την Αρτοτίνα.

DSC_3831

Το Γιδοβούνι

Στα ριζά του Γιδοβουνίου, τεράστιοι βράχοι έχουν πέσει στον δρόμο και στην πλαγιά. Το βουνό φαίνεται να διαλύεται. Λίγο ποιο κάτω συναντάμε γκρέϊντερ το οποίο ανοίγει τον δρόμο από τις κατολισθήσεις. Ο οδηγός μας ενημερώνει ότι για 3-4 χιλιόμετρα έχουν στήσει μελίσσια μέσα στον δασικό. Αθάνατη ελληνική αυθαιρεσία. Ότι θέλει ο καθένας κάνει. Βάζουμε τα αδιάβροχα και προσπαθούμε να καλύψουμε όσο το δυνατόν περισσότερο το σώμα μας. Ευτυχώς οι μέλισσες δεν μας θεώρησαν εκλεκτό μεζέ και φτάσαμε στο ποτάμι κάτω από την Αρτοτίνα χωρίς ούτε ένα τσίμπημα.

DSC_3841

Απολαυστική κατηφόρα μέχρι την Αρτοτίνα

DSC_3839

Θεόρατοι βράχοι πεσμένοι απο το Γιδοβούνι

DSC_3861

Στο ποτάμι πριν την Αρτοτίνα

Ανηφορίζουμε για Αρτοτίνα και το πρώτο κομμάτι της διαδρομής, αυτό με την μεγάλη ανάβαση, έχει βγει πολύ εύκολα και είναι σχεδόν 2 το μεσημέρι. Αράζουμε λίγο στην πλατεία της Αρτοτίνας για ένα διπλό ελληνικό,  και ανοίγουμε τον χάρτη να δούμε πόσο μας έχει μείνει ακόμα μέχρι το καταφύγιο. Έχουμε κάνει λίγο παραπάνω απο την μισή διαδρομή, αλλά πέρα από μια κατηφόρα μετά την Αρτοτίνα, το υπόλοιπο κομμάτι είναι ανηφορικό. Ο καιρός μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν τέλειος, με αραιή συννεφιά και λίγο αεράκι, έχει αρχίσει όμως και κλείνει απειλητικά και δίνει την αίσθηση ότι θα είναι κάτι παραπάνω απο ασθενής βροχή. Δεν μας πολυνοιάζει αφού έχουμε έρθει προετοιμασμένοι ότι θα φάμε βροχούλα. Έτσι οι πρώτες σταγόνες μας πιάνουν ενώ ακόμα κατεβαίνουμε προς το ποτάμι.

Στην ανηφόρα για την Γραμμένη Οξυά είμαστε ήδη μούσκεμα, και οι λίγες σταγόνες έχουν γίνει καρέκλες και τραπέζια. Εξακολουθούμε να μην πτοούμαστε, άλλωστε ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται. Τότε εκεί που ανηφορίζουμε σιγά σιγά μέσα σε δυνατή βροχή, σκάει ένας κεραυνός στα 10-15 μέτρα μπροστά μας. Νοιώθουμε το ρεύμα να μας φτάνει σχεδόν… Με ανοιχτά gps, τηλέφωνα και αρκετό σίδερο πάνω στο ποδήλατο αρχίζω να νοιώθω σαν αλεξικέραυνο. Παρατάμε τα ποδήλατα και κατηφορίζουμε λίγο. Καθόμαστε όσο ποιο χαμηλά μπορούμε στο έδαφος πάνω στα σακίδια, αγκαλιάζοντας τα γόνατα μας. Έτσι αν μας χτυπήσει θα παρακάμψει τα ζωτικά όργανα. Θεωρητικά. Δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να το εξακριβώσουμε όμως. Η καταιγίδα σταματάει για λίγο και έρχεται άλλη ποιο δυνατή. Καταλαβαίνουμε ότι δεν έχει νόημα να μείνουμε εκεί και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς το χωριό. Όταν αρχίζουν να σκάνε πάλι κεραυνοί, μπαίνουμε σε μια στάνη και περιμένουμε. Αρχίζει να ρίχνει και χαλάζι ενώ οι κεραυνοί σκάνε πολύ κοντά. Στην επόμενη παύση καβαλάμε τα ποδήλατα και με ρυθμούς Boonen πεταλάρουμε να φτάσουμε στο χωριό. Ευτυχώς είμαστε πολύ κοντά και σε λίγη ώρα έχουμε φτάσει στην πλατεία της Γράμμενης Οξιάς.

Αποφασίζουμε να μην συνεχίσουμε για το καταφύγιο γιατί μετά το χωριό θα κινηθούμε στον αυχένα και θα είμαστε πολύ εκτεθημένοι σε νέα καταιγίδα. Βγαίνοντας απο το χωριό υπάρχει άλλο ένα κιόσκι, όπου και στήνουμε την σκηνή μας και όπως όπως απλώνουμε τα ρούχα μας που είναι όλα μούσκεμα.

DSC_3874

Το κιόσκι έξω απο την Γραμμένη Οξιά.

Η βροχή συνεχίζεται με μικρότερη ένταση και σε κάποια στιγμή βρέχει, ενώ ταυτόχρονα έχει και ένα λαμπερό ήλιο. Οι κορυφές των Βαρδουσίων αρχίζουν και παίρνουν ένα απόκοσμα όμορφο χρώμα. Ετοιμάζουμε μια ορεινή μακαρονάδα με σαλτσούλα και καθόμαστε στην «τραπεζαρία» να την απολαύσουμε. Ένας σύντομος υπνάκος μετά, σε αυτή την απόλυτη ηρεμία, θα μας ξεκουράσει και όλη η ένταση της ημέρας ή μαλλον της εβδομάδας θα εξαφανιστεί. Το βράδυ κατεβαίνουμε στο χωριό για κανένα τσιπουράκι. Η πλατεία γεμάτη κόσμο, όλων των ηλικιών και όλοι τους ιδιαίτερα φιλικοί και φιλόξενοι. Κουβεντούλα με τους ντόπιους, ερωτήσεις για την αυριανή διαδρομή και το ένα τσιπουράκι φέρνει το άλλο. Σε λίγο ξεκινάμε για το «εξοχικό» μας γιατί την επόμενη μέρα θα πρέπει να ξεκινήσουμε πρωί για να καλύψουμε την χιλιομετρική διαφορά που χάσαμε.

DSC_3890

Ομίχλη, βροχή και ήλιος μαζί σε ένα μαγικό σκηνικό.

Το πρωί καταφέρνουμε να σηκωθούμε κατά τις 7, αφού χορτάσαμε ύπνο σχεδόν 9 ώρες. Ετοιμάζουμε ένα δυνατό πρωινό με βρώμη, ξηρούς καρπούς, φρούτα, μέλι και ταχίνι και αρχίζουμε να μαζεύουμε. Η μέρα προβλέπεται δύσκολη με πολλά χιλιόμετρα, απο τα οποία πολλά ανηφορικά. Ο ουρανός είναι πεντακάθαρος με ένα ελαφρύ αεράκι αλλά με αρκετή ζέστη ήδη απο το πρωί. Αυτό σημαίνει ότι το μεσημέρι πιθανότατα θα ψηθούμε απο την ζέστη στις αναβάσεις. Φορτώνουμε και ξεκινάμε κατά τις 8 να ανηφορίζουμε προς το καταφύγιο της Οξιάς. Σε λίγο το τοπίο αλλάζει τελείως. Πανήψυλες οξιές δεξιά αριστερά του δρόμου κόβουν τον ήλιο και δημιουργούν ένα μαγικό θόλο πάνω απο τον δρόμο. Σε λίγα χιλιόμετρα συναντάμε και ένα γκρειντερ που ανοίγει τον δρόμο. Με την χθεσινή βροχή είχει κλείσει απο κατολισθήσεις. Ήπια ανηφόρα μέχρι που φτάνουμε στο καταφύγιο της Οξιάς.

DSC_3902

Αφήνοντας την Γραμμένη Οξιά και ανηφορίζοντας προς το καταφύγιο

DSC_3910

DSC_3921

Μέσα στο πυκνό δάσος απο οξιές

DSC_3922

Στάση για ανεφοδιασμό στην Βρύση του Αρβανίτη

DSC_3927

Παντού νερά…

DSC_3936

Δεν χορταίνουμε τις εικόνες γύρω μας. Σκεφτόμαστε πως θα είναι αυτό το μέρος το φθινόπωρο και κάνουμε σχέδια να το επισκεφτούμε ξανά. Η ανηφόρα τελειώνει και αρχίζει μια συνεχόμενη κατηφόρα μέσα στις οξιές μέχρι τον Πλάτανο. Ενδιάμεσα θα συναντήσουμε έναν συμπαθέστατο βοσκό και θα πάμε κανά μισάωρο μαζί προς τον Πλάτανο, μαζί με το κοπάδι του. Τον ρωτάμε για μια παράκαμψη που είχαμε σχεδιάσει πριν το Πλάτανο για Αργύρια αλλά μας αποθαρύνει οπότε συνεχίζουμε κανονικά προς το χωριό απο τον Δασικό. Οι οξιές τώρα έχουν δώσει την θέση τους σε πεύκα και το τερραίν αλλάζει σε ποιο πετρώδες. Φτάνουμε στον Πλάτανο και εκεί αποφασίζουμε να μην πάμε απο Αργύρια στα Μάρμαρα, αλλά απο την άσφαλτο και απο Κυριακοχώρι και Νικολίτσι.

Advertisements

2 thoughts on “Bikepacking Βαρδούσια

  1. Υπέροχο «οδοιπορικό».

    Μας δίνετε την άδεια να το αναρτήσουμε και στον offroader.gr ???

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s