Bikepacking στην Γκιώνα

Σαββάτο πρωί και αρχίζω σιγά σιγά να ετοιμάζω το ogre και τα πράγματα που θα φορτώσω για την Γκιώνα. Τελικά αποφάσισα να μην πάρω κατσαρόλες και τηγάνια για να κερδίσω λίγο βάρος (βέβαια αντί αυτών πήρα άλλα άχρηστα τελικά πράγματα αλλά δεν έχει σημασία. Το πρόγραμμα άλλαξε και φεύγουμε αργά το μεσημέρι με σκοπό να ποδηλατήσουμε το βράδυ μέχρι το καταφύγιο και την επομένη να επιστρέψουμε όπως έχει σχεδιαστεί. Φτάνουμε λοιπόν στο καταφύγιο της Οίτης στις Βρύζες, και αρχίζουμε να φορτώνουμε τα άλογα πίνοντας στα γρήγορα ένα espressακι.

Image

τα άλογα φορτωμένα για αναχώρηση

Τα πράγματα κάθονται μια χαρά πάνω στα ποδήλατα. Θα δυσκολευτούμε λίγο με το sleeping bag του Τ. αλλά τελικά με διάφορους ιμάντες και φαντασία όλα γίνονται. Το ogre είναι ποίημα φορτωμένο και σε προϊδεάζει για μεγάλα offroad ταξίδια. Το sleeping bag στο πιρούνι, η σκηνή στην tubus vega, φαγητά, χάρτες κτλ στο frame bag και φυσικά όλα τα εργαλεία στο τσαντάκι της σέλας. Έτσι αφού μιλάμε λίγο με τον Βασίλη στο καταφύγιο ξεκινάμε με τον ήλιο να πέφτει σιγά σιγά. Τρώμε γρήγορα την άσφαλτο και μπαίνουμε στον δασικό που βγάζει στα Μνήματα. Ο δρόμος είναι φρεσκοπατημένος και ιδιαίτερα φαρδύς λόγω των φορτηγών που πηγαίνουν στα μεταλλεία. Από ότι μας είχε πει ο Βασίλης έχουν αποθρασυνθεί τελείως και έχουν βιάσει στην κυριολεξία ολόκληρο το βουνό. Πράγμα που θα ανακαλύπταμε φυσικά αργότερα.

Image

ο δρόμος προς τα μνήματα

Image

Με θέα την Πλατυβούνα

Ο ήλιος αρχίζει να φεύγει και εμείς φτάνουμε σιγά σιγά στον Κάρκανο, όπου βρίσκουμε αρκετά παρκαρισμένα αυτοκίνητα πεζοπόρων/αναρριχητών που πάνε στην Βαθιά Λάκα. Από εκεί ξεκινάμε μια έντονη ανηφόρα προς την Κριθαρόλακα. Έχει πλέον σκοτεινιάσει αλλά δεν ανάβουμε φώτα και σε λίγα λεπτά τα μάτια μας έχουν αρχίσει να συνηθίζουν το λίγο φως που ρίχνει το φεγγάρι. Η ανηφόρα επίπονη αλλά έχουμε πιάσει ένα ωραίο χαλαρό ρυθμό και ανεβαίνουμε άνετα κάνοντας κανα δυο στάσεις να απολαύσουμε την απόλυτη ηρεμία του βουνού.

Image

Κάποια στιγμή βλέπουμε στο βάθος δύο φακούς και ακούμε σκυλιά. Φανταζόμαστε ότι είναι ορειβάτες που κατεβαίνουν για κάποιο λόγο από το βουνό. Τα σκυλιά μας αγχώνουν λιγάκι αλλά τελικά αποδεικνύεται ότι είναι δεμένα στην στάνη. Έχουμε φτάσει στους πρόποδες της Πλατυβούνας, στην Κριθαρόλακα. Εδώ σύμφωνα με τον χάρτη υπήρχαν δύο εναλλακτικές λύσεις. Είτε θα πηγαίναμε περιμετρικά του βουνού, παρακάμπτοντας τον Γεροντόβραχο,  με 15-20 χιλιόμετρα επιπλέον είτε θα πηγαίναμε από ένα παλιό χωματόδρομο ο οποίος τραβερσάριζε στα ριζά της Πλατυβούνας και έβγαινε στο διάσελο. Η δεύτερη διαδρομή φαινόταν καλύτερη, δεδομένου ότι δεν είχαμε δει από κοντά καμία από τις δύο. Έτσι ξεκινήσαμε στον «δρόμο» που από τα πρώτα μέτρα μας έδειξε τις προθέσεις του. Παντού μεγάλες πέτρες και αγκάθια. Όσο μπορούσαμε να δούμε με τον φακό η κατάσταση ίδια και χειρότερη. Το ποδήλατο με το ζόρι το σπρώχναμε και για πετάλι ούτε λόγος. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε λιγάκι να δούμε τι γίνεται. Η κατάσταση ίδια με κάποια σημεία κάπως καλύτερα και τις φουρκέτες που ήταν ακριβώς κάτω από το βουνό να είναι διαλυμένες από χιονοστιβάδες και κατολισθήσεις. Εκεί ούτε σπρώξιμο. Κουβάλημα το ποδήλατο στην πλάτη και περπάτημα πάνω στα βράχια.

Image

Ολόκληρα μενίρ φράζουν το μονοπάτι και αναγκαζόμαστε να κουβαλήσουμε τα ποδήλατα

Τσεκάρουμε στο gps και η διαδρομή είναι σίγουρα αυτή απλά προφανώς έχει να ανοιχτεί χρόνια και έχει καταστραφεί από τα βράχια. Το να γυρίσουμε πίσω και να πάμε περιμετρικά τόσα χιλιόμετρα το απορρίπτουμε και αποφασίζουμε να συνεχίσουμε σιγά σιγά αφού πρόκειται ουσιαστικά για 7-8 φουρκέτες με αρκετή όμως κλίση. Μετά από κάθε φουρκέτα ανεβαίνουμε με τα πόδια ως τις επόμενες 2-3 στροφές μην τυχόν και ο δρόμος είναι τελείως κλεισμένος και πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Μετά την μέση περίπου η κούραση είναι απίστευτη και η ψυχολογία χάλια. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και κάτι σκυλιά που ακούμε στο τέλος της ανηφόρας. Σε περίπτωση που υπάρχει στάνη ακριβώς στο δρόμο θα πρέπει μέσα στην κούραση μας να «παλέψουμε» και με τα σκυλιά. Ευτυχώς στην τελευταία αναγνωριστική φτάνουμε στο διάσελο και βλέπουμε ότι η στάνη είναι ποιο πέρα και τα σκυλιά είναι πάλι δεμένα ή απλά δεν ασχολούνται. Πάμε πάλι πίσω στα ποδήλατα με καλύτερη ψυχολογία αφού το μαρτύριο τελείωσε. Ανεβαίνουμε δύσκολα τα τελευταία μέτρα και βγαίνουμε σε σεληνιακό τοπίο στο διάσελο με το φεγγάρι να βρίσκεται απέναντι μας.

Image

Έχοντας βγεί στο διάσελο της Πλατυβούνας στα 2000 μέτρα

Η κούραση είναι απίστευτη αλλά το δύσκολο θεωρούμε ότι έχει τελειώσει. Ο δρόμος μέχρι το καταφύγιο είναι ξεκάθαρος και ΜΟΝΟ κατηφορικός. Δυστυχώς με τόσο κοπάνημα έχει σπάσει η βάση του gps και δεν μπορώ να το έχω μονίμως ανοιχτό. Έτσι το βάζω στο σακίδιο και το ανοίγω στις διασταυρώσεις. Αυτές που βλέπουμε όμως…Με το λιγοστό φως θα χάσουμε 2-3 φορές τον δρόμο και θα ανεβούμε αρκετά μέτρα ανηφόρας χωρίς λόγο. Τσεκάρισμα στο gps και πάλι πίσω να βρούμε τον σωστό δρόμο. Η ώρα έχει πάει ήδη 1 και μισή και κατηφορίζουμε τον δασικό που καταλήγει στην πηγή Καρβούνη. Εκεί λέμε να στήσουμε την σκηνή μας. Ξαφνικά μετά από αρκετή ώρα καταλήγουμε σε ένα από τα πολλά μεταλλεία. Το στίγμα στο gps δείχνει ότι έχουμε φύγει λίγο από την διαδρομή και αρχίζω να ψάχνω για κάποιο μονοπάτι. Ο Τ. ξεφορτώνει και περιμένει να δούμε τι θα κάνουμε. Τελικά ο δρόμος έστριβε ανηφορικά λίγο πριν το μεταλλείο αλλά το χάσαμε. Έτσι ανηφορίζουμε πάλι για λίγο και στην συνέχεια αρχίζει μια μεγάλη και έντονη κατηφόρα για αρκετή ώρα. Διπλοτσεκάρω ότι πρόκειται για τον σωστό δρόμο γιατί κατεβαίνουμε πάρα πολύ. Ξαφνικά, λίγο πριν φτάσουμε εκεί που τελειώνει ο δρόμος σύμφωνα με το gps, ακούμε πάλι σκυλιά. Υπολογίζουμε 5-6 αλλά αυτά καταλαβαίνουμε ότι κινούνται. Όσο και να μην το θέλουμε, κάνουμε αναστροφή και ανεβαίνουμε σε ένα μικρό πλάτωμα στον δρόμο 2-3 χιλιόμετρα ποιο πάνω για να στήσουμε την σκηνή μας. Ευτυχώς μας έχει μείνει περίπου 1 λίτρο νερό οπότε δεν είναι ανάγκη να τρέχουμε βραδιάτικα να βρούμε την πηγή παρέα με τα σκυλιά. Η ώρα είναι πλέον 2:30 και πεταλάρουμε/σπρώχνουμε από τις 8 το απόγευμα.

Image

Η σκηνή τελικά στήθηκε στον δρόμο και μάλιστα με αρκετή κλίση!!!

Πέφτουμε νεκροί μέσα στην σκηνή και προσπαθούμε να κοιμηθούμε. Πρέπει να πέφτουμε σε κώμα κατά διαστήματα… Κοιμάμαι, ξυπνάω, προσπαθώ να κοιμηθώ λίγο ακόμα, χάλια ύπνος!!! Ξυπνάω ξανά και βλέπω ότι έχει ξημερώσει. Ξυπνάει και ο Τ. Ακούμε θόρυβο από αυτοκίνητο και θυμόμαστε ότι έχουμε στήσει πάνω στον δρόμο. Περνάει ένα αγροτικό μάλλον για την στάνη. Σιγά σιγά σηκωνόμαστε και ετοιμάζομαι να πάω να αναμετρηθώ με τα σκυλιά για να γεμίσω τους ασκούς μας νερό. Έχουμε αρκετή ανηφόρα για τον γυρισμό και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι… Βγαίνω από την σκηνή και το πρώτο φως τα αλλάζει όλα. Το μεγαλείο του βουνού μπροστά στα πόδια μας. Όλες οι κορυφές γύρω μας. Ξεκινάω να κατεβαίνω και φτάνω στην στάνη όπου για καλή μου τύχη βρίσκεται και ο βοσκός. Λέμε 2-3 μαλακίες και ξεκινάω να βρω την πηγή του Καρβούνη.

Χαλαρώνω λίγο στην άκρη της πηγής με θέα την Πυραμίδα και την Πλατυβούνα. Το νερό παγωμένο με ξυπνάει και αφού γεμίζω με 5 λίτρα και τους δύο ασκούς ξεκινάω για πάνω.  Αράζουμε λίγο για να φάμε τις υπέροχες μπάρες που έφτιαξα… και να ευχαριστηθούμε την θέα πριν ξεκινήσουμε την μεγάλη ανηφόρα. Μαζεύουμε τα πράγματα και σε λίγη ώρα τα ποδήλατα φορτωμένα και έτοιμα για επιστροφή. Σχεδόν έτοιμα… Ο Τ. ταλαιπωρείται να βολέψει τα πράγματα στο τιμόνι. Εχτές μέσα στο σκοτάδι μετά από τρελή κούραση το έκανε με κλειστά μάτια και  τώρα παλεύουμε και οι δύο και άκρη δεν βγάζουμε. Με τα πολλά θα  τα ψιλοβολέψουμε και θα ξεκινήσουμε για πάνω. Το πέρασμα είναι περίπου στα 2100 και είμαστε στα 1600. Θέλει τρόπο, όχι κόπο. Ευτυχώς ο ήλιος δεν έχει σκάσει ακόμα από αυτήν την πλευρά και έχει μια σχετική δροσούλα.

Κατεβαίνοντας για την πηγή

Όλα έτοιμα για αναχώρηση

Ανεβαίνοντας για το πέρασμα στα 2100. Αριστερά φαίνεται η Πυραμίδα και το διάσελο στην μέση

Φτάνουμε στο πέρασμα σχετικά ανώδυνα αφού καταφέραμε να πιάσουμε καλό ρυθμό και χωρίς πολλές πολλές στάσεις και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε από τον μοναδικό δρόμο που δείχνει ο χάρτης και το gps για να συναντήσουμε την Κριθαρόλακα. Καταφέρνουμε να μιλήσουμε με τα παιδιά τα οποία τελικά στήσανε χαμηλά την σκηνή τους γιατί δεν κατάφεραν να βρούν τον περιφερειακό δρόμο που κατεβαίνουμε. Μετά από αρκετό κατέβασμα αρχίζουν τα παρατράγουδα. Δρόμοι και διασταυρώσεις, εμφανώς πρόσφατα ανοιγμένοι, οι οποίοι δεν υπάρχουν ούτε στον χάρτη ούτε στο gps. Αρχίζουν οι μαντεψιές. Έχουμε μια γενική εικόνα για το που πρέπει να πάμε, αφού ουσιαστικά θέλουμε να κάνουμε τον γύρω του Γεροντόβραχου και να βγούμε στην Κριθαρόλακα.  Συνεχίζουμε στον δρόμο που ήμασταν ο οποίος μετά από λίγο αρχίζει να ανεβαίνει. Αν και πηγαίνει προς την σωστή κατεύθυνση, έχουμε αμφιβολίες για το αν είναι ο δρόμος που θέλουμε. Απέναντι μας βλέπουμε ένα φιδογυριστό παλιό δρόμο ο οποίος κατεβαίνει και αυτός. Συνεχίζουμε στον δρόμο που ήμαστε και φτάνουμε σε νέο όρυγμα. Περνάμε γρήγορα το σημείο γιατί από πάνω μας βρίσκονται τόνοι πέτρας/χώματος και καταλήγουμε σε αδιέξοδο στην βάση του μεταλλείου.

Η τρύπα του ορυχείου. Προς στιγμή σκεφτήκαμε να μπούμε… αλλά πρυτάνευσε η λογική και πήραμε δρόμο!!!

Τόνοι πέτρας από πάνω μας. Μεσαίο γρανάζι και ορθοπέταλο να περάσουμε στα γρήγορα από το σημείο… για να καταλήξουμε σε αδιέξοδο!!!

Σύσκεψη και η μόνη λογική λύση ήταν ένας χωματόδρομος που είχε μάλιστα και μπάρα με πινακίδα «Απαγορεύεται η είσοδος». Με αρκετές αμφιβολίες μπαίνουμε και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε και να κατηφορίζουμε. Ο δρόμος για άλλη μια φορά παρατημένος και σιγά σιγά χειροτέρευε.  Δείχνει να πηγαίνει σωστά αλλά δεν ξέρουμε αν είναι κομμένος σε κάποιο σημείο γιατί τα σημάδια δεν είναι καλά. Μετά από λίγο αρχίζει το σπρώξιμο για άλλη μια φορά, ευτυχώς για λίγο. Στο τέλος της στροφής με μεγάλη μας ανακούφιση βλέπουμε την Κριθαρόλακα, αλλά πριν από αυτή μια μεγάλη ρεματιά που πρέπει  να περάσουμε. Δεν γαμιέται θα το περάσουμε έστω και κουτρουβάλες. Δεν υπήρχε περίπτωση να ξανά ανέβουμε όλο αυτό…

Hike a bike για άλλη μια φορά. Μετά την στροφή ανακούφιση. Ο δρόμος συνδέεται με την Κριθαρόλακα.

Η ρεματιά που πρέπει να περάσουμε…

Τελευταίο κουβάλημα για σήμερα!!! Αλήθεια λέω!!!

Αφού περνάμε και την ρεματιά, κατηφορίζουμε πλέον χαλαρά προς την Κριθαρόλακα όπου θα αναγκαστούμε να σπριντάρουμε λίγο για να αποφύγουμε τα βλαμμένα τα τσοπανόσκυλα που θέλανε να γευτούνε τις ιδρωμένες γαμπίτσες μας. Μετά από λίγο θα φτάσουμε στα παιδιά που είχανε στήσει την σκηνή τους λίγο πριν τον Κάρκανο. Χαρές, πανηγύρια και παρεούλα θα κατεβούμε μέχρι τα Μνήματα και στην συνέχεια από την άσφαλτο επιστροφή στο καταφύγιο για το απέχταμπλ «τυρο-κέϊκ».  Ακολουθεί αναπλήρωση πρωτεϊνών στην Καλοσκοπή, στην ταβέρνα του Κώστα (η Κιβωτός) στην πλατεία. Η παγωμένη μπυρίτσα και μια βουτιά στην βρύση της πλατείας ότι πρέπει…

Η πρώτη εκδρομή αν και δεν πήγε ακριβώς όπως την σχεδιάσαμε για πολλούς λόγους, ήταν φούλ περιπέτεια και αδρεναλίνη. Και κάναμε και λίγο ποδήλατο. Σίγουρα θα την ξανακάνουμε αλλά τώρα που ξέρουμε θα πάμε από τον καλό δρόμο. Και κατέβασμα από την Βαθιά Λάκα.

Στην κρύα βρύση μαζί με τους υπόλοιπους

Στα μνήματα γυρνώντας στο καταφύγιο του Βασίλη

Τα άλογα ξαποσταίνουν

Και εμείς τσακίζουμε το απίστευτο «τυρο-κέϊκ» του Βασίλη

«…πότε είπαμε είναι η επόμενη εκδρομή? «

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s